Muziek maken doe je samen!

Van de voorzitter 6 juni ’21

In de vorige editie heb ik verteld over een lichtpuntje aan de horizon. Een klein spotlicht op mogelijkheden om weer fysiek te kunnen repeteren. Samen muziek maken in aangepaste vorm. Kleine groepsgrootten en daarom een aangepast repertoire. Repetities buiten mogen weer, binnen is nog een vraagteken. Zoals elke keer als er wordt versoepeld blijkt weer hoe wispelturig we zijn. De aangekondigde versoepelingen worden teruggedraaid of toch weer in een aangepaste vorm vrijgegeven. Kunnen we nu nog steeds spreken over een lichtpuntje? Ik weet het niet meer.
Het afgelopen jaar heb ik veel gehamerd op de verbindingen en saamhorigheid binnen de vereniging. Uit het oog uit het hart. De afgelopen corona periode mag niet ten koste gaan van onze mooie en bloeiende vereniging. Er worden aangepaste activiteiten gehouden om met elkaar in contact te blijven. Er worden gespreksmomenten gepland zodat leden hun zorgen kunnen uiten of hun wensen kenbaar kunnen maken. En af en toe moet je ook gewoon even de telefoon pakken en aanhoren wat er speelt. Toch is deze tactiek een keuze. Een gok. Want blijkt deze weg wel de juiste? Behouden we op deze wijze wel die verbinding die we zo belangrijk vinden? Zijn onze leden nog steeds net zo blij en begaan met Excelsior? 

De afgelopen week hebben we ook een extreem duister moment beleefd binnen de vereniging. Helaas moesten we afscheid nemen van onze tambour-maître Janny Eising. Wie Janny was en hoe zij een bekend gezicht was voor Excelsior hoef ik natuurlijk niet te vertellen. Meer dan vijfentwintig jaar heeft ze met een grote glimlach voor het orkest op straat gelopen. Janny was het gezicht van een marcherend Excelsior. Haar ziekte en haar snelle overlijden hebben ons dan ook diep geraakt. De familie heeft met ons de wens gedeeld om Janny nog één laatste keer voor het orkest uit te mogen laten gaan. Een wens die we begrijpen en ook zeker delen. Uiteraard hebben we de mogelijkheden besproken en de beperkingen van de coronamaatregelen in beeld gebracht. Een mars is mogelijk maar tegelijkertijd muziek maken niet. Moeten we ons hieraan houden of juist niet? En wat als we ons hier niet aan houden wat voor invloed heeft dit op de vereniging? Uiteraard is er maar één optie. We houden ons aan de regels. Wel lopen, niet blazen. Hoe jammer dit ook is. Tot we op het laatste moment van onze burgemeester bericht krijgen. “Voor deze speciale gelegenheden zijn ontheffingen te krijgen”. De avond voor de uitvaart ging de mail rond. Het mag toch en we spelen “King Size”. Morgen om 13.45 uur bij gebouw 48. Slechts een klein aantal leden hadden al aangegeven niet aanwezig te kunnen zijn. Maar de rest? Komen ze wel? Zijn we nog steeds die vereniging waar iedereen voor staat? De volgende dag werd het waarheid. Ik heb met verbazing om mij heen gekeken. Nog nooit heb ik met zo’n groot orkest op straat gelopen. En ondanks dat we al meer dan anderhalf jaar niet meer hebben gemarcheerd en al een jaar niet meer samen hebben geblazen was hier niets van te merken. We speelden alsof we dat dagelijks doen. Een mooiere manier om afscheid te nemen van onze tambour-maître is er niet. Als voorzitter heb je weleens zorgen om je vereniging, zeker in een tijd als deze. Ik zeg altijd: “Muziek maken doe je samen”. Een uitspraak die je breed kunt interpreteren. Ik ben er dan ook bijzonder trots op dat wij als vereniging hebben laten zien dat we écht samen staan voor Excelsior. Niet alleen samen op de repetitie. Nee ook op een somber moment als deze uitvaart en ook nog in de coronatijd staan we er toch. Allemaal!

Dan moet ik toch weer terugkomen op dat lichtpuntje van de vorige keer. Ik kan niet anders concluderen dan dat er geen lichtpuntje is. Geen spotlichtje op de vereniging die een klein beetje mogelijk maakt. Nee ik denk dat wij daarmee te kort doen aan onze vereniging. Liever spreek ik over het opgaan van de zon. Aan het begin van dit verhaal vertelde ik over de wisselvalligheid in de versoepelingen. Ook nu weer. Alleen nu in positieve zin. Ineens gaat het snel. Inmiddels mag ook ons grootste orkest weer in haar eigen en vertrouwde vorm beginnen. Dit betekent dat de hele vereniging dit seizoen kan afsluiten zoals we dat sinds vorig jaar maart niet meer hebben gedaan. Een vorm die ook betekent dat we dit de komende periode ook met u kunnen gaan delen. Ook over de eerste concerten wordt namelijk gesproken. Hoe mooi zou het zijn om onze muziek ook dit jaar nog met u te kunnen delen. “Muziek maken doe je samen” Daar bent u dus zelf ook een onderdeel van. Ik hoop dan ook dat wij u binnenkort weer mogen zien bij één van onze optredens. Waar die gaan zijn hoort u nog van ons. Dat ze komen is zeker. Tot dan!

Bart Kruimink
Voorzitter

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *